Budynek może mieć bardzo dobry projekt, grube ocieplenie i stolarkę o niskim współczynniku Uw, a mimo to nie osiągnąć zakładanego standardu energetycznego. W praktyce budownictwo pasywne najczęściej przegrywa na styku przegród: pod oknem, wokół ramy, przy progu drzwi tarasowych oraz w miejscach przerwania izolacji. To właśnie tam jakość montażu decyduje, czy parametry z deklaracji producentów staną się rzeczywistym wynikiem budynku.

Dla wykonawcy oznacza to zmianę podejścia. Nie wystarczy zamontować okno stabilnie i w pionie. Trzeba zaprojektować oraz wykonać połączenie okno-mur jako element szczelnej, ciągłej przegrody. Każda warstwa - konstrukcyjna, termoizolacyjna, powietrzno-szczelna i ochronna od strony zewnętrznej - ma własne zadanie. Pominięcie jednej z nich zwykle wraca później jako wychłodzenie ościeża, zawilgocenie izolacji, przewiew lub reklamacja.

Rama, która wchodzi w ościeże „na styk”, nie jest dobrze dopasowana. Jest źle przygotowana do montażu. Pytanie, o ile powinien być większy otwór w ścianie od okna, dotyczy nie tylko możliwości ustawienia stolarki w pionie i poziomie. Decyduje też o miejscu na prawidłowe podparcie, kotwienie, dylatację oraz szczelne wykonanie warstwy wewnętrznej, termoizolacyjnej i zewnętrznej.

Zbyt mały otwór wymusza podkuwanie muru albo niekontrolowane ściskanie ramy. Zbyt duży utrudnia stabilne zamocowanie, zwiększa zużycie materiałów i może pogorszyć parametry połączenia. W praktyce nie ma jednego wymiaru dobrego dla każdego okna. Luz montażowy trzeba ustalić dla konkretnej stolarki, rodzaju ościeża, systemu montażu i rozwiązania progowego.