Naroże nie wybacza montażu „na piankę”. W tym miejscu spotykają się obciążenia od dwóch skrzydeł lub dwóch pól stałych, odkształcenia profili, ciągłość izolacji oraz dwa kierunki uszczelnienia. Prawidłowy przykład montażu okna narożnego trzeba więc rozpatrywać jako cały układ konstrukcyjno-uszczelniający, a nie dwa zwykłe okna ustawione pod kątem.

Poniższy wariant dotyczy dużego okna narożnego PVC lub aluminium, osadzanego w murze dwuwarstwowym, z narożem łączonym przez słupek albo połączeniem glass-to-glass. Zasady pozostają podobne także przy montażu w warstwie ocieplenia, jednak wtedy projekt podparcia i zamocowań musi uwzględniać większy wysięg oraz nośność konsol.

Drzwi osadzone na przypadkowej piance i kilku dyblach mogą wyglądać poprawnie w dniu odbioru. Problemy pojawiają się później: skrzydło ociera o próg, przez ościeżnicę przenika chłód, uszczelnienie pęka albo próg pracuje pod obciążeniem. Dlatego akcesoria do montażu drzwi należy dobierać jako współpracujący zestaw, a nie zbiór pojedynczych produktów kupowanych doraźnie na budowę.

W profesjonalnym montażu liczą się trzy rzeczy: pewne przeniesienie obciążeń, kontrola szczeliny montażowej i trwałe uszczelnienie od strony wnętrza oraz elewacji. Konfiguracja zależy od rodzaju drzwi, konstrukcji ściany, poziomu posadzki, obecności ocieplenia i przewidzianego obciążenia. Innych rozwiązań wymaga lekka stolarka wewnętrzna, innych drzwi wejściowe z niskim progiem, a jeszcze innych drzwi tarasowe, przesuwne lub brama.