Przy osadzaniu ciężkiego okna w dużym otworze decyzja: pianka jednoskładnikowa czy dwuskładnikowa nie powinna wynikać wyłącznie z tego, co jest aktualnie w samochodzie ekipy. Oba produkty służą przede wszystkim do termoizolacyjnego wypełnienia szczeliny między ramą a murem, ale różnią się sposobem utwardzania, tempem pracy i przewidywalnością efektu w trudnych warunkach. Błędny dobór może utrudnić dalszy montaż, wydłużyć czas obróbki, a w skrajnym przypadku pogorszyć parametry warstwy izolacyjnej złącza.

W prawidłowym, szczelnym montażu pianka jest warstwą środkową. Nie zastępuje mechanicznego zamocowania ramy, podparcia na podwalinie ani uszczelnienia od strony wnętrza i elewacji. Jej zadaniem jest ograniczenie przepływu ciepła i częściowo tłumienie dźwięków w szczelinie. Od strony pomieszczenia wymaga ochrony przed wilgocią z powietrza wewnętrznego, a od zewnątrz przed wodą opadową, promieniowaniem UV i wiatrem - na przykład przez właściwie dobrane folie, taśmy lub membranę EPDM.

Dolna strefa okna przenosi ciężar skrzydła, łączy stolarkę z posadzką i pozostaje szczególnie narażona na wodę, wychłodzenie oraz błędy wykończeniowe. Dlatego wdrożenie systemu podwalin nie powinno zaczynać się od wyboru pojedynczego profilu z katalogu, lecz od ustalenia całego układu: poziomu gotowej posadzki, rodzaju progu, sposobu montażu ramy, izolacji oraz warstw uszczelniających. To właśnie na tym etapie rozstrzyga się, czy montaż będzie trwały i powtarzalny, czy będzie źródłem poprawek po wykonaniu tynków i podłóg.

Dla firmy montażowej system podwalin jest też narzędziem organizacji pracy. Prawidłowo dobrane elementy upraszczają przygotowanie ościeża, zapewniają stabilne podparcie i pozwalają przewidzieć połączenia z parapetem, hydroizolacją oraz ociepleniem. Warunek jest jeden: rozwiązanie musi być projektowane pod konkretną stolarkę i konkretną przegrodę.